Kitchenfarming

Een vriend werkt bij Philips en komt altijd met verhalen over fantastische nieuwe technische snufjes. Zo vertelde hij dat gaatjes nu echt moeten vrezen voor de tandborstel die ook kan flossen en waarbij een app aangeeft of je voldoende lang elke tand gepoetst hebt. Je zomervakantiesfeer kan voortaan thuis voortgezet worden met lampen die zich als een kameleon gedragen. En, ja apps zijn de trend, met een app bediend kunnen worden; lichtintensiteit en kleur. Direct effect. Met je vinger van links naar rechts over je vakantiekiekje, de kamer kleurt direct mee van blauw naar geel. Ook cityfarming heeft de aandacht, waar LED verlichtingsinnovaties worden toegepast om sla optimaal te kweken.  Groene muren vol met sla. Dit triggerde mij op de trend van zelfvoorzienendheid, waarbij ik niet zo zeer geïnteresseerd ben in cityfarming, maar in kitchenfarming voor de dichtbevolkte stedelijke gebieden. Is het niet veel duurzamer om zelf je eigen groente en fruit te telen in plaats van dit te laten importeren van ver, vervolgens in de winkel te kopen in een vastgestelde hoeveelheid en het overschot verrot te moeten weggooien? Philips is in staat om met licht de juiste temperatuur en lichtintensiteit per type groente af te stellen. Stel je voor, naast een keuken staat standaard een muur met bakjes, waar deze lampen op schijnen. Een dashboard, of beter natuurlijk een app, geeft de mogelijkheid om aan te geven waar ik behoefte aan heb. Bijvoorbeeld sterke verse basilicum. Klik. De juiste zaadjes worden in het bakje geplaatst, de lamp voedt het groeiproces en houdt de basilicum in leven. Nooit meer troosteloze bakjes kruiden.  Wellicht dat in de toekomst het groeiproces zelfs versneld kan worden met input uit de technieken van genetische manipulatie en 3d printen. Ik denk aan wortels, terwijl ik van werk naar huis rij en ondertussen heeft mijn kitchenfarming muur de zaadjes voor wortels geplant en zijn deze een half uur later volgroeid. Klaar om meegenomen te worden in de worteltaart. Lijkt me zeer duurzaam.

Ingehaald door de tijd.

Knipsels uit kranten, tijdschriften en nieuwsbrieven stapelen zich op. Al meer dan een maand in een toren van Pisa vorm op mijn salontafel. De stapel is zo hoog dat het gevaarlijk heen en weer schommelt door de minimale lucht die verplaatst wordt als ik erlangs loop. Het domineert mijn gezichtsveld. Vanaf de bank moet ik mijn best doen om eroverheen of langszij te kijken. Het is alom aanwezig. De stapel met knipsels maakt mij continu bewust van de voortschrijdende tijd en knaagt aan mijn creativiteit. Het kan zo niet langer en na ruim een maand pak ik de pen weer op om de stapel blaadje voor blaadje af te brokkelen.

De knipsel gaan over de hands-free paraplu, Pinterest en robots zoals ARMAR. Allen beschrijven uitvindingen of diensten, die mijn eerdere blogs professioneel verrijken. Of bewijzen dat wat ik als futuristische mogelijkheid schets, toch eigenlijk heel reëel in rassen schreden dichterbij komt. Kortom, mijn blogs worden ingehaald door de tijd. Of zoals Gary Shteyngart in een recensie over zijn nieuwste roman Supertriest Waargebeurd Liefdesverhaal vertelt dat hij tot de conclusie kwam ‘ik heb meer verstand van [speculatieve] fictie dan van science’ naar aanleiding van de observatie ‘ik dacht dat het allemaal over een jaar of tien, vijftien werkelijkheid zou worden. Wist ik dat het binnen twee maanden zou gebeuren!’

Herinnert u zich nog de Cabriofiets? De overdekte fiets geschikt voor het onvoorspelbare natte Nederlandse weer. Een belangrijk element waar het bij de Cabriofiets om gaat is om droog, zonder capriolen van fietspakken en wegwaaiende paraplu’s, van A naar B te komen.

Nu is er de Nubrella, ofwel de hands-free paraplu. In feite een gestileerde grote doorzichtige badmuts, die in plaats van op je hoofd op je schouders steunt. Op de site worden de volgende unique selling points beschreven; ‘De Nubrella klapt niet om en waait niet kapot. Laat u veilig fietsen. Bied rondom bescherming en houd u lekker warm en droog.’ en als klap op de vuurpijl ‘het houd je kapsel in model’. Uiteraard zijn er nog wel verbeterpunten, aangezien je armen nog steeds nat regenen, maar het is zeker een stap dichter bij de oplossing van het probleem.




Soms geeft een knipsel ook ideeën voor het maken van een serie, zoals het stukje van Alexander Klöpping op 29 februari jl. Waar ik bij ‘Nooit meer iets kwijtraken’ zat te denken aan een systeem met sensoren om voorwerpen altijd terug te vinden, kan ‘Nooit meer iets vergeten’ het systeem van digitale prikborden achter Pinterest zijn. Pinterest kan er namelijk voor zorgen dat je bij elke online foto of tekst een memo met je eigen gedachte kan plakken. Daarnaast kun je verschillende tabbladen aanmaken met collages van beeltenissen. Daarmee is Pinterest wel direct een concurrent voor mijn stapel van Pisa. Hoewel, het doel is om nog meer informatie online te delen. Dus zou het dan een vervanging van mijn blog kunnen zijn? Dan zou ik het artikel op mijn prikbord kunnen plaatsen met alleen maar de opmerking; ‘nooit meer iets vergeten.’ Echter, Pinterest heeft toch net een andere interest, waardoor het in de toekomst een ideale bron voor data voor winkels kan zijn om precies dat aan te bieden dat past bij jouw smaak en interesse. Ik blijf de voorkeur geven aan langere teksten, die minder geschikt zijn voor deze vorm van social media.

Tot slot de Rolfomatic. Ik geniet dagelijks nog steeds van de 1.0 versie. Echter, ARMAR zou wel eens Rolfomatic 2.0 kunnen worden, waardoor Rolfomatic 1.0 zijn tijd aan meer interessante dingen kan besteden.
ARMAR is speciaal gemaakt voor in de keuken. Het is een humanoïde robot van het Karlsruhe Institute of Technology, die simpele taken kan leren door deze af te kijken van mensen. Het vraagt dus wel even quality-time om de kwaliteiten van Rolfomatic 1.0 over te dragen op Rolfomatic 2.0, maar als dat eenmaal gedaan is, heb je geen omkijken meer aan de berg afwas. Er zijn nog wel verbeterpunten. Zo blijkt ARMAR nog erg traag te zijn en wat onhandig. Daarnaast blijkt ook voorwerpherkenning nog een grote uitdaging. Maar over niet al te lange tijd zal ARMAR de keuken bevleugelen en kijken wij samen vanaf de bank met trots toe.

Bronverwijzing: interview met Gary Shteyngart, NRC 2 maart 2012, Bas Heijne.
Klik hier voor een filmpje over ARMAR

Impossible photography: de nieuwe Escher

Illusie wordt werkelijkheid. Droombeelden en surrealisme in het realistische medium gevat van een foto. Uiteraard bestaan er bekende technieken als fotoshoppen of computer animated pictures. Helaas verliezen deze beelden vaak de realiteitszin, het ziet er niet uit als een foto van een ware mogelijkheid. Het is direct zichtbaar dat het nep is. Erik Johansson vertelt op TED hoe hij ideeën kan fotograferen. Leest u dat goed? Ja, fantasievolle ideeën 2D in beeld vastleggen. Dit doet hij door te spelen met percepties; onze gedachten denken dat dit 2D beeld werkelijk moet zijn. Er wordt gespeeld met realiteit en illusie. Johansson kan gezien worden als een hedendaagse Escher waarbij onmogelijke constructies mogelijk gemaakt worden door de technologische innovaties van de afgelopen decennia. De foto doet werkelijk vermoeden dat het beeld in 3D reeds gerealiseerd. Hoe maakt Johansson dit mogelijk? Door voorwerpen uit het dagelijkse leven centraal te nemen en zich te houden aan drie regels: 1) het combineren van foto’s met dezelfde perspectief (zelfde hoogte) 2) dezelfde lichtinval en intensiteit 3) en een tovertruc van wegvagen.

Zo ontstaat er het volgende beeld: in een vredig landschap waar de krekels tsjilpen trekt een superheld, doch dood gewone jongen, met volharding een snelweg door het hoge helmgras. Ik zou zeggen een fantastische inspiratiebron voor aannemers en RWS, dit is nog veel effectiever dan asfalt op de rol. Voor Johansson is het geen hocus pocus, de kunst zit in de planning. Kortom, aanschouw dit filmpje en verrijk je eigen verbeeldingskracht.

Het is overal. Het is divers en onbevangen. Je loopt er tegenaan, struikelt en valt met je neus in de boter. Zodra je je antennes op actief zet, worden deze geprikkeld door beelden die zorgen voor fantasie en inspiratie.

Zo las ik laatst in het KLM blad Holland-Herald het volgende over een ‘treat’; ‘Don’t ever miss that connecting flight again! This kickboard comes with a fully incorporated cabin case so you can let your luggage move you, instead of the other way around.’ Een Zwitsers bedrijf heeft de micro luggage uitgevonden. Wat een uitvinding voor uitgestrekte luchthavens! Geen last meer van treuzelaars op de rolbanden met ‘mind your step.’ Je bepaalt je eigen tempo. En waarom ook niet? Er bestaat al een vouwfiets, dus een tas-step is volkomen logisch. Een rollator kan er niet aan tippen met haar langzame tempo en beperkte opbergcapaciteit. Het enige wat je hoeft te doen is het skateboard van de achterkant los te koppelen en de handgreep uit te rekken. En je zoeft zo de gate in, want komt het niet mooi uit dat de maat precies voldoet aan de vereisten voor handbagage?

Nu ik het toch over vliegen heb, komt gelijk weer boven wat een ‘vliegexperience’ voor mij inhoudt; de verassing van film, food en buur. En laat KLM nu net nadenken over social inchecken. En ook hier de opmerking, waarom niet? We netwerken ons suf en willen zo efficiënt mogelijk met onze tijd omgaan, dus waarom ook niet van te voren even kijken welke ‘profielen’ meevliegen naar of terug van dat buitenlandse oord. Matchmaking in de sky. Nu vraag ik mij af waarom KLM zich alleen focust op zakenlieden. Is uitzicht op het wolkendek niet de ideale positie voor een datingflight?

Geïnteresseerd in nieuwe mogelijkheden voor de vliegsector? Lees ook: innovatie in de vliegsector
De vliegexperience en de interesse in de medepassagier is al eerder beschreven in ‘Vliegtuig Rusland’

Luilekkerland SPIJS

Ode aan de heerlijkheid

Cupcakes vliegen me om de oren.
Etalages vol opgebouwd met lekkernijen.
Gelukkige glimlachen bij workshop taart versieren.
High tea hier, oliebollen daar.
Ambachtelijke bonbon winkels.
Smakelijk smullen.
O gulzigheid, wat een beroep op je speekselklieren.


Maar ik wil meer...

Een echt luilekkerland: het deegwaar ambachtenparadijs. Of meer commercieel: we gaan een dagje naar SPIJS. Het is tijd voor een nieuwe ervaring. Tijd om de pretparken te innoveren.

Een reden waarom dierentuinen bezocht worden, is omdat men kinderen en volwassen kennis wil laten maken met de veelkleurigheid en diversiteit van het dierenrijk over alle continenten heen. Eenzelfde gedachtegoed zou er ook voor ambachten moeten zijn. Het Archeon en Open Luchtmuseum trachten oude ambachten terug op de kaart te zetten. Maar ik zou het dichter bij huis willen zoeken: de banketbakker. En ik zou het meer sexy willen: denk aan een mix van Charlie en de chocoladefabriek naar Tim Burton en de droomshow Snoepfabriek.

Lekker vies worden. Spetteren in een jambad, douchen onder een hagelslagstraal of zwemmen in het chocoladebad. Heerlijk. Of samen met het meel door slurven glijden en vallen in een grote bak banketbakkersroom. Marshmallow paintbal en slagroom scherpschieten. Geen virtuele spelletjes: gewoon wie kan er de meeste gebakjes verpakken, wie kan er het snelst een cupcake versieren, wie maakt er de langste deegrol. Je kunt het spelelement zelf verder uitbreiden door met levels te werken. Bij een eerste bezoek mag je slechts een beperkt gedeelte van SPIJS bezoeken. De ‘secret’ chambers kunnen pas ontsloten worden na een x aantal uur of overwinningen bij de basisvaardigheden: deeg kneden, eieren splitsen en slagroom spuiten. Ook kan het vermaak gecombineerd worden met het functionele: een carrousel die gelijk het beslag mixt of een achtbaan die kneedt. Ideaal ook voor curricula op scholen: praktijkervaring voor de leerlingen die kennis en vaardigheden kunnen overbrengen op de bezoekers.

Een locatie lijkt moet ook zo gevonden zijn met al die leegstand. Is het Land van Ooit nog vrij? Of anders kunnen we een oude leegstaande fabriek in het centrum herbestemmen. Geef het zijn oude waarde en dynamiek terug. Ik zie kansen voor de Menebafabriek in Rotterdam.

Wat betreft de keuringsdienst van waren: iedereen krijgt bij binnenkomst een blitse overall, die ze door het ontsluiten van secret chamber kunnen pimpen met insignes. Geen contact tussen de voedingsmiddelen en de bezoekers. De hygiëne is gewaarborgd.

SPIJS haalt de drempel weg van reserveren en minimale groepsgrote bij welbekende workshops. Het voegt een spelelement toe aan het pretparkconcept en zorgt voor een educatief uitje. Daarnaast voldoet het aan de behoefte van smullen en knoeien. SPIJS zorgt ervoor dat je er rijker vertrekt dan binnenkomt, door de gigantische kennisimpuls en heerlijke spijsjes voor mee naar huis.
Kortom, het deegwaar ambachtenparadijs SPIJS, heeft een hoog amusement gehalte, is educatief, sociaal en actief.

Projectontwikkelaars, ik zou zeggen, grijp je kans. Ik zal graag een abonnement nemen op SPIJS, dus de eerste klant is binnen.

Out of the polder

Nederland – polderland! Als een buitenlandse gast me vraagt; ‘waar is jullie natuur?’, dan pak ik de tandem en rijd ik mijn gast rond in Midden-Delfland. Langs de pittoreske dorpjes Ketel en Schipluiden, voorbij oude boerenhoeven, weilanden met wit, zwart en rood bont, tjilpende tuureluurs en kieviten, langs smalle sloten en over hoge dijken. Dat uitgestrekte zicht, die eindeloze wolkenpartijen, waarmee de Nederlandse schilders in de Gouden Eeuw zich zo goed konden onderscheiden en lof zaaiden. Dit schrijvende doet mij realiseren dat dit wijdse beeld wellicht een beetje vastgeroest is. Komt er niet aan alles een einde?

Ik heb het niet over de urbanisatie, nee, mijn fantasie werd geprikkeld door een artikel in De Pers.

Al zoevende voorbij Driebergen las ik in de trein een stuk over bergen in de polders: De Nederlandse berg is in aanbouw. Wat een heerlijke gedachten exercitie. Ik weet niet of het een megalomaan project is, maar ik kan me prima vinden in de beschreven voordelen van skiën, deltavliegen en mountainbiken. En mocht onze zeespiegel nu veel sneller stijgen dan verwacht, dan hebben wij geen Ark van Noah nodig, want de berg is al inzicht. Beginnen niet alle goede ideeën met het basisidee; als Mozes niet naar de berg komt, dan komt de berg wel naar Mozes...

Dit onderwerp zorgt ongetwijfeld voor een kostelijk dynamische discussie op de werkvloer. Ik ben nu al benieuwd naar de reacties van de experts op het gebied van zandsuppletie, (water)veiligheid en integrale gebiedsontwikkeling. Is dit niet de ‘meerlaagse veiligheid benadering’ ten top? Hoeveel directe tegenwerpingen zullen er wel niet geopperd worden; nee, dat kan niet, is te duur, brengt teveel risico met zich mee, Nederland is er te klein voor, het is niet logisch, het is niet reeël. Ofwel de klassieke dooddoeners van innovatie. (dit is een onderwerp voor een blog over de scheidslijn tussen haalbaarheid en idealistische utopieën; waar trek je de lijn?)

Volgens mij is het juist een teken van potentieel succes. Geef het idee een echte kans. Ik draag dit initatief dan ook een warm hart toe en help de gedachte graag verspreiden. Wie weet neem ik het nog eens op in een scenario.

Where good ideas come from

Laatst kwam mij het volgende youtube-filmpje onder ogen; Steven Johson- where good ideas come from. Een echte aanrader. Het filmpje vertelt de inhoud van het boek, maar door de visuele benadering laat het een blijvende indruk achter. Er zou veel meer op een sterk visuele manier verteld moeten worden om de boodschap over te brengen. Waar heeft iemand meer aan? Een rapport van 104 pagina’s of de samenvatting. Zou het daar bovenop niet een service zijn als de samenvatting ook nog eens duidelijk verbeeld wordt met verbindingen tussen de verschillende relaties en kernwoorden in een oogopslag. Deze techniek is veel meer dan een tabel of figuur; het is een waar kunstwerkje.

Dan de vraag – where good ideas come from? Verschillende omgevingen, plekken, situaties en netwerken komen aan bod, maar de huis-, tuin- en keukenomgeving wordt buiten beschouwing gelaten. Zonde. Mijn meeste ideeën ontstaan namelijk in deze omgeving, uit de behoefte aan kleine en minder kleine verbeteringen om het leefgenot nog net iets te vergroten. Neem bijvoorbeeld; een ventilator met timer, een mes met een haakje opdat het mes niet van het borg af glijdt, een pan met een automatische zeef om het water afgieten te vereenvoudigen, een sensor op de plantenbak die aangeeft wanneer de bodem niet de juiste vochtigheid heeft, een meedenkend kookboek die aan de hand van producten in huis een maaltijd suggereert. Zomaar een paar ideeën uit de huis-, tuin- en keukenomgeving. De meeste van net genoemde voorwerpen bestaan al. Net als de beschuit met inkeping; heerlijk eenvoudig doch fantastisch. Maar ooit zal ook mijn eureka in het dagelijks gebruik ontstaan. ‘Zeg, waarom doen we het eigenlijk niet zo?’

Het uitgesproken woord

De kracht waarmee de klanken galmen in de kerk maakt al het andere stil. Het gesproken woord in een klassieke hexameter cadans doet de gedachte meevoeren naar een plek hier ver vandaan. Ontvouwt werelden die ik normaal niet zie. Ik zit in de Paradijskerk tijdens nationale gedichtendag en luister. Zijn stem is vol en diep. Het is uit de kunst hoe woorden tot leven worden gewekt. Een onverwachte combinatie; zo raak. Het dreunt in mijn ziel. Hij kan het woord verkondigen. Van niets naar wonderlijk iets. Ramsey Nasr inspireert mij.

Scenario's

Afgelopen week heb ik mij verdiept in het scenario denken. Scenario’s worden gezien als een instrument om (kennis)leemtes te identificeren, een strategisch gesprek te voeren en leerprocessen op gang te brengen. Ze worden ontwikkeld voor strategievorming ter voorkoming of bevordering van bepaalde ontwikkelingen. Het kan gezien worden als een innovatie-instrument; een brainstorm over de toekomst. Dit wordt verhalend gepresenteerd. Bekende varianten zijn winnaars- en verliezers- scenario’s, ‘worstel en kom boven’ en ‘evolutie en plotselinge revolutie’ scenario’s. Ze komen voor in de vorm van een toespraak, dagboek, dialoog, briefwisseling of serious game. Maak vast kennis met de toekomst! Ervaar, speel en leer. De leidende gedachten van een scenario zijn onzekerheden, trends geven een invulling. Als klifhanger kan er een wildcard getrokken worden met een dergelijk impact dat maatschappelijk ontwikkelingen worden aangepast. Een voorbeeld was Tsjernobyl, maar denk ook aan een inslaande asteroïde. Het doel is om de uitersten op te zoeken. Uiteraard moet het niet uitmondden in sciencefiction, maar het moet wel aansluiten bij urgenties, behoeften, angsten en wensen. Kortom, de vuistregel voor een scenario; het moet plausibel, relevant en verassend zijn. Een hulpmiddel hiervoor is DE STEP methode. Er wordt gekeken naar ontwikkelingen op het gebied van de demografie, economie, sociaal-culturele ontwikkelingen, technologie en wetenschap, ecologie, en politieke & institutionele ontwikkelingen (zie Nekkers, p. 60-61). Hiervoor is het essentieel om het nieuws te volgen, met andere woorden, voor je werk de krant bijhouden. Überhaupt, is het niet fantastisch dat droombeelden relaas ook daadwerkelijk professioneel ingezet kunnen worden. Misschien dat ik wel een roeping heb gevonden. Hieronder een aantal impressies die mij op dit moment inspireren voor het schrijven van scenario’s:
- “Voor echte innovatie is een harde breuk met het verleden en een vernietiging van antecedenten onvermijdelijk” Sergej Diaghilev
- De mogelijke toekomst van het boek
- “Een carrière in de wereld van dromen.” Paolo Coelho
- Trends 2011
- Shell Energy Scenario’s 2050
- Gebruikte bron: Jan Nekkers Wijzer in de Toekomst
Binnenkort zal ik een scenario bloggen.

Inspiratie

Inspiratie zit in de grote kleine grote dingen en visa versa kleine grote kleine dingen. Inspiratie kan uit alle hoeken komen, zo ook uit kunst, pop optredens en toneel.

Tijdens een evenement over creativiteit en innovatie sprak de kunstenaar Daan Roosegaarde over zijn werk. Hij maakt de nieuwe kleding van de keizer werkelijkheid met een twist; kleding die transparant wordt als men opgewonden raakt. Roosegaarde is in zijn werk op zoek naar een mix van technologie, landschap en mensen. Op zoek naar interactie als bron voor inspiratie. Een ander voorbeeld hiervan is het project Duin 4.2 bij De Esch in Rotterdam. Sprieten spelen door licht en geluid met voorbijgangers. Het mooie is dat de installatie zelf zorgt voor eigen onderhoud; zodra er iets mis is, stuurt de installatie een sms’je. Ook een update van het aantal bezoekers, zijn leercurve en energiebesparing kunnen gecommuniceerd worden.

Bang voor sciencefiction beelden - technologie die de wereld overneemt? Geen wanhoop ‘People are scared for technology, but we already live in an artificial world. We live beneath sea level, so all is already human made.' Interactie met technologie is de nieuwe trend. We maken ons op voor een social revolution. Daarbij, zegt Roosegaarde over de uitkomst van het innovatieproces: 'Reality will always be more brutal, more choatic and more poetic than you can imagine.' Dus toch een beetje sciencefiction?

Tivoli staat vol. Te popelen om een rijzende ster te zien performen. Stipt op tijd gaan de lichten aan en staat daar Miss Montreal. Ontwapenend oprecht. Recht voor haar raap. Puur in zang. Al luisterend de maat meestampend ga ik mee in een concertroes zoals decennia lang publiek voor een podium zich gedraagt. Is muziekland dan geen innovatieland? Is de tijd er stil blijven staan? O nee, ook hier brengt de techniek wonderlijke mogelijkheden met zich mee. Miss Montreal vraagt om stilte en neemt akoestisch een deuntje op in de microfoon. Dit deuntje wordt herhaald en tegelijkertijd gaat ze er met een andere toonhoogte overheen. En nog eens. En nog eens. De band springt in, de lyrics krijgen vorm en zo is het tien keer Miss Montreal dat door de boxen galmt.

Mijn laatste openbaring was tijdens moord in de kerststal van het RO-theater. Agatha Christie ten tijde van het geboorteverhaal. Goede acteurs, prachtig decor en een innemend verhaal. Aartsengel Gabriel heeft Jozef net verteld over het wonder. Verward, onbegrijpend en bedrogen loopt hij van Maria weg. Maria zingt haar smeekbede, maar niet alleen. Ook de foetus Jezus zingt verlicht vanuit de baarmoeder zijn aardse vader toe. Geniaal!

Bovengenoemde uitingen geven mij een warm gevoel. Inspireren mij omdat het een schoonheid weergeeft die naar mijn mening de mens verrijkt. En is het doel van een innovatie niet ook maatschappelijke verrijking?
Aldus een indirect betoog voor de cultuursector, want deze is nodig om bedrijvigheid, ondernemerschap en creativiteit te inspireren.