Ingehaald door de tijd.

Knipsels uit kranten, tijdschriften en nieuwsbrieven stapelen zich op. Al meer dan een maand in een toren van Pisa vorm op mijn salontafel. De stapel is zo hoog dat het gevaarlijk heen en weer schommelt door de minimale lucht die verplaatst wordt als ik erlangs loop. Het domineert mijn gezichtsveld. Vanaf de bank moet ik mijn best doen om eroverheen of langszij te kijken. Het is alom aanwezig. De stapel met knipsels maakt mij continu bewust van de voortschrijdende tijd en knaagt aan mijn creativiteit. Het kan zo niet langer en na ruim een maand pak ik de pen weer op om de stapel blaadje voor blaadje af te brokkelen.

De knipsel gaan over de hands-free paraplu, Pinterest en robots zoals ARMAR. Allen beschrijven uitvindingen of diensten, die mijn eerdere blogs professioneel verrijken. Of bewijzen dat wat ik als futuristische mogelijkheid schets, toch eigenlijk heel reëel in rassen schreden dichterbij komt. Kortom, mijn blogs worden ingehaald door de tijd. Of zoals Gary Shteyngart in een recensie over zijn nieuwste roman Supertriest Waargebeurd Liefdesverhaal vertelt dat hij tot de conclusie kwam ‘ik heb meer verstand van [speculatieve] fictie dan van science’ naar aanleiding van de observatie ‘ik dacht dat het allemaal over een jaar of tien, vijftien werkelijkheid zou worden. Wist ik dat het binnen twee maanden zou gebeuren!’

Herinnert u zich nog de Cabriofiets? De overdekte fiets geschikt voor het onvoorspelbare natte Nederlandse weer. Een belangrijk element waar het bij de Cabriofiets om gaat is om droog, zonder capriolen van fietspakken en wegwaaiende paraplu’s, van A naar B te komen.

Nu is er de Nubrella, ofwel de hands-free paraplu. In feite een gestileerde grote doorzichtige badmuts, die in plaats van op je hoofd op je schouders steunt. Op de site worden de volgende unique selling points beschreven; ‘De Nubrella klapt niet om en waait niet kapot. Laat u veilig fietsen. Bied rondom bescherming en houd u lekker warm en droog.’ en als klap op de vuurpijl ‘het houd je kapsel in model’. Uiteraard zijn er nog wel verbeterpunten, aangezien je armen nog steeds nat regenen, maar het is zeker een stap dichter bij de oplossing van het probleem.




Soms geeft een knipsel ook ideeën voor het maken van een serie, zoals het stukje van Alexander Klöpping op 29 februari jl. Waar ik bij ‘Nooit meer iets kwijtraken’ zat te denken aan een systeem met sensoren om voorwerpen altijd terug te vinden, kan ‘Nooit meer iets vergeten’ het systeem van digitale prikborden achter Pinterest zijn. Pinterest kan er namelijk voor zorgen dat je bij elke online foto of tekst een memo met je eigen gedachte kan plakken. Daarnaast kun je verschillende tabbladen aanmaken met collages van beeltenissen. Daarmee is Pinterest wel direct een concurrent voor mijn stapel van Pisa. Hoewel, het doel is om nog meer informatie online te delen. Dus zou het dan een vervanging van mijn blog kunnen zijn? Dan zou ik het artikel op mijn prikbord kunnen plaatsen met alleen maar de opmerking; ‘nooit meer iets vergeten.’ Echter, Pinterest heeft toch net een andere interest, waardoor het in de toekomst een ideale bron voor data voor winkels kan zijn om precies dat aan te bieden dat past bij jouw smaak en interesse. Ik blijf de voorkeur geven aan langere teksten, die minder geschikt zijn voor deze vorm van social media.

Tot slot de Rolfomatic. Ik geniet dagelijks nog steeds van de 1.0 versie. Echter, ARMAR zou wel eens Rolfomatic 2.0 kunnen worden, waardoor Rolfomatic 1.0 zijn tijd aan meer interessante dingen kan besteden.
ARMAR is speciaal gemaakt voor in de keuken. Het is een humanoïde robot van het Karlsruhe Institute of Technology, die simpele taken kan leren door deze af te kijken van mensen. Het vraagt dus wel even quality-time om de kwaliteiten van Rolfomatic 1.0 over te dragen op Rolfomatic 2.0, maar als dat eenmaal gedaan is, heb je geen omkijken meer aan de berg afwas. Er zijn nog wel verbeterpunten. Zo blijkt ARMAR nog erg traag te zijn en wat onhandig. Daarnaast blijkt ook voorwerpherkenning nog een grote uitdaging. Maar over niet al te lange tijd zal ARMAR de keuken bevleugelen en kijken wij samen vanaf de bank met trots toe.

Bronverwijzing: interview met Gary Shteyngart, NRC 2 maart 2012, Bas Heijne.
Klik hier voor een filmpje over ARMAR

Het is overal. Het is divers en onbevangen. Je loopt er tegenaan, struikelt en valt met je neus in de boter. Zodra je je antennes op actief zet, worden deze geprikkeld door beelden die zorgen voor fantasie en inspiratie.

Zo las ik laatst in het KLM blad Holland-Herald het volgende over een ‘treat’; ‘Don’t ever miss that connecting flight again! This kickboard comes with a fully incorporated cabin case so you can let your luggage move you, instead of the other way around.’ Een Zwitsers bedrijf heeft de micro luggage uitgevonden. Wat een uitvinding voor uitgestrekte luchthavens! Geen last meer van treuzelaars op de rolbanden met ‘mind your step.’ Je bepaalt je eigen tempo. En waarom ook niet? Er bestaat al een vouwfiets, dus een tas-step is volkomen logisch. Een rollator kan er niet aan tippen met haar langzame tempo en beperkte opbergcapaciteit. Het enige wat je hoeft te doen is het skateboard van de achterkant los te koppelen en de handgreep uit te rekken. En je zoeft zo de gate in, want komt het niet mooi uit dat de maat precies voldoet aan de vereisten voor handbagage?

Nu ik het toch over vliegen heb, komt gelijk weer boven wat een ‘vliegexperience’ voor mij inhoudt; de verassing van film, food en buur. En laat KLM nu net nadenken over social inchecken. En ook hier de opmerking, waarom niet? We netwerken ons suf en willen zo efficiënt mogelijk met onze tijd omgaan, dus waarom ook niet van te voren even kijken welke ‘profielen’ meevliegen naar of terug van dat buitenlandse oord. Matchmaking in de sky. Nu vraag ik mij af waarom KLM zich alleen focust op zakenlieden. Is uitzicht op het wolkendek niet de ideale positie voor een datingflight?

Geïnteresseerd in nieuwe mogelijkheden voor de vliegsector? Lees ook: innovatie in de vliegsector
De vliegexperience en de interesse in de medepassagier is al eerder beschreven in ‘Vliegtuig Rusland’

Het vervoermiddel van de toekomst: Cabriofiets

Als klein kind vroeg ik regelmatig aan mijn vader, hoe zal de toekomst eruit zien? Dan kwam hij vroeg of laat altijd met de vliegmobiel; een zweefkussen die over luchtsnelwegen snelt van de Jetsons. Een combinatie van het vliegend tapijt, een raft en vliegtuig. Ook al leven we ondertussen in de 21ste eeuw, op dit moment hoor ik nog weinig over de zweefkussen. Wat mijnsinziens wél het vervoermiddel van de nabije toekomst kan worden is de overkapte elektrische fiets.

De elektrische fiets wint het aan populariteit. Werd het eerst afgedaan als een fiets voor ouderen omdat het minder inspanning vereist, sluipt het nu ook de wereld van de maatschappelijk verantwoorde ‘groene’ juppen binnen. Ondertussen staat het marktaandeel gelijk aan die van de kinderfiets. Het is een ideaal vervoermiddel voor de middellange afstanden met een gemiddelde actieradius van 70 kilometer. In de geconglomereerde Randstad kan je zo een hoop plekken aandoen. Ideaal om alle ellende van de auto (files, betaald parkeren en hoge benzine prijzen) achter je te laten. Daarnaast willen werkgevers en overheid graag dat mensen meer bewegen. Er worden ondertussen zelfs fietssnelwegen aangelegd zonder kruisingen met stoplichten en waar je als fietser altijd voorrang hebt. Doordat de elektrische motor tot de 25 km per uur het trappen ondersteunt hoef je niet meer bezweet aan te komen.

Dan is er alleen nog het argument van het onvoorspelbare natte Nederlandse weer, waarbij een regenpak altijd zorgt voor nattigheid. Hetzij omdat het ongemakkelijk is om over een pak aan te trekken, je geen plekt hebt om het op te bergen of doordat je het daardoor van binnen zo warm krijgt, dat het lijkt alsof het van binnenuit regent. Geen nood, waarom niet een cabriofiets á la de cabrio scooter. Een overdekte fiets biedt vele uitkomsten, zo kun je het maken van hetzelfde materiaal als de veiligheidshesjes inclusief reflectorstreep en ledlicht. Een interessant alternatief is om het te gebruiken voor reclame: het rijdt langzamer dan de auto, waardoor het logo of de boodschap ook echt gelezen kan worden.

Helaas bestaat de cabriofiets (of het woord) nog niet, maar volgens mij moet een prototype uit een aantal buizen gecombineerd met rolgordjnen goed te fabriceren zijn. Ik stel de volgende paklijst voor:
- 8 buizen
- 3 doorzichtige rolgordijnen
- 1 reflecterend rolgordijn
- twee ogen
- 4 haken
- aantal schroefjes en bouten
- 3 meter flexibele tentstok

De uiteinden van het stuur, de bagagedrager en pedalen vormen het statief.De tentstokken moeten worden ingenaaid in het rolgordijn om ervoor te zorgen dat er voldoende bollng is voor het dak. De rest kan als een ikea bouwpakket in elkaar geschoefd worden. Bijgevoegd een bouwtekening. Laten we gaan bouwen aan het vervoermiddel van de toekomst!

Innovatie in de vliegsector

Een geroemd voorbeeld zijn de budget flights, waar door diensteninnovatie een vlucht is uitgekleed tot de essentiële basisbehoefte van de dienst: van A naar B. Alle gemakken kosten extra geld. Het voldoet aan de opkomst van de expierence: wil je goedkoop ervaren? Dan heb je een vliegtuig waar je nauwelijks je benen kwijt kan, waar het nog muffig ruikt van de vorige passagiers en waar water 4 euro kost. Wil je luxe en privilege ervaren? Dan boek je de extra ruime stoelen en neem je een fast lane.

Ook op het gebied van de afhandeling van baggage heeft technologische innovatie zijn intrede gedaan. Hoe lang staat u nog op uw baggade te wachten op Schiphol? Vaak ligt mijn koffer al in de baggegehal voor ik er ben. Tijdens een studietrip naar Hong Kong in het HK Design Centre vergevorderde experimenten met RFID tags. Door een koffer met deze tag te labelen zal de transfer beter verlopen en zal een koffer niet geboard worden als de passagier nog niet aan boord is. Het einde van ‘Mr. Laat flying to Madrid, you are delaying the flight. We will proceed to offload your luggage’ komt in zicht.

Hoe zit het met uw gemoedsrust als u op het punt staat te vertrekken naar zon, zee en zand en het vliegtuig loopt vertraging op? Niet door externe factoren als noodweer, maar doordat het boarden choatisch verloopt. Zo vloog ik laatst met Iberia, waarbij de passagiers massaal besloten hadden te veel handbaggage mee te nemen. Als gevolg hiervan was de baggageruimte bij 50% passagiers als gevuld. Mensen liep heen en weer door het ruim opzoek naar een gaatje, waardoor het instappen van de andere 50% gehinderd werd. Uiteraard had het probleem deels te maken met gebrek aan controle, wat eigenlijk wel sympathiek is, want de one piece only maatregel zorgt voor weinig vrienden. Een ander probleem was dat iedereen tegelijk ging boarden.

Men had de wachtruimte als een simulatie van het ruim kunnen bouwen, waarbij men dan snel per rij zou kunnen boarden. Dit vraagt echter óf om extra mankracht en dat is in strijd met low budget óf om een zelflerende massa die automatisch zo gaat zitten (maar die kans acht ik klein). Waar zou dan verandering in aangebracht kunnen worden? Vroeger, ja vroeger, stapte je gewoon in met behulp van een trap. Hierdoor konden beide deuren gebruikt worden, waardoor de doorstroom beter was. De slurf voorziet echter in gebruiksgemak voor minder valide en voor comfort. Waarom zit de slurf dan bij een deur vooraan? Kan een vliegtuig niet beter de zijdeuren aan beide kanten gebruiken voor boarden? Of nog futuristischer, kan het vliegtuig niet

horizontaal gesplit worden. De bovenkap wordt eraf gehaald, de simulatiezitplaatsen (inmiddels echte zitplaasten) worden met passagier en al geplaats en het dak klapt dicht. Dit biedt tevens voordelen mbt tot hygiene (het ruim is veel beter schoon te maken) en evacuatie (mensen hoeven niet naar 8 nooduitgangen, maar kunnen in geval van ramp er overal uit en mocht het vliegtuig te water gaan, dan zou je de bovenkant nog zo kunnen bouwen dat het afzonderlijk als boot dient). Deze deels architectonische en deels modulaire innovatie is een tikje irreël, maar fantasie en verbeelding kunnen de creativiteit voor innovatie stimuleren.

Meer in de nabije toekomst zie ik ruimte weggelegd voor business model innovatie. Een populaire aanbiedingsvorm is nu de unlimited hype waar je voor een vast bedrag per maand onbeperkt gebruik kunt maken (o.a. bij Pathe). Dit is fantastisch voor filmliefhebbers. Een nog veel meer voorkomende hobby/ interesse van mensen is reizen. Zou het niet geweldig zijn om onbeperkt te kunnen reizen? Ik zou met alle plezier een abonnement willen voor €60 per maand als ik daarvoor elke maand een andere Europese stad kan bezoeken. In januari strudel in Wenen, in februari naar de hot tubes van Budapest, in maart het eerste zonnetje in Alicante meepikken, in april genieten van de Praagse lente, in mei zalm eten in Oslo, in juni de witte nachten in Sint Petersburg, in juli biertje in Berlijn, in augustus flaneren over de boulevard d’aglais in Nice, in september vluchten voor de regen in Lissabon, in oktober naar de Parijse fashion week, in november naar de opera in Rome en de kerstmarkt in Londen in december. Klinkt waanzinnig! Het liedje liefs uit Londen is er niets bij. Echter, ik hoor de activisten al roepen: dit is niet milieuvriendelijk. Toevallig weet ik dat er verschillende vergevorderde experimenten plaatsvinden om vliegtuigen op biomassa en algen te laten vliegen. Deze natuurlijke brandstoffen nemen volgens mij al het bezwaar weg. Ik zou zeggen, kom maar op vliegsector: budget flights are getting boring. Ik zie al flytastic reclameleuzen en spotjes. Het mooiste kado in de wolken. Geef mij maar de Flywithmeto strippenkaart (voorkomen we ook gelijk dat dit woord niet uitsterft door de ov-chipkaart).