Nooit meer iets kwijtraken

De sleutels van mijn moeders garage. Dat boek van Eva over die joodse familiegeschiedenis. De ketting, die toch niet zo mooi is, maar die oma zo leuk vindt als ik hem draag. Allemaal dingen waarvan de locatie snel gezeefd verdwijnt uit ons geheugen om zich weer te vullen met andere informatie. Soms zeg je nog bewust: ik leg het hier neer om niet te vergeten. Of ik schrijf het even op een briefje. Dat is vaak al de dooddoener en een teken voor een lange zoektocht.

Zou het niet heerlijk zijn als je niet meer hoeft te reageren met; oeps, vergeten waar de lonely planet van Maleisië ligt of aan wie ik het heb uitgeleend. Door gebruik te maken van locatiesensors moet het mogelijk om een ‘je bent mij niet kwijt’ netwerk in huis aan te leggen. Het werkt als volgt: Je huis wordt gescand en als een digitale kaart aan het netwerk toegevoegd. Je koopt een gewenst aantal sensoren en deze koppel je aan de voor jou op korte of lange termijn belangrijke voorwerpen. Eenmaal gelabeld wordt de locatie van het voorwerp in het digitale netwerk gesynchroniseerd. Gewapend met je mobiel of ipad kun je op een later moment dan opzoek naar het verloren gewaande voorwerp dat toch van belang blijkt te zijn. Hierbij bestaan er twee zoekopties: snel zoeken en spelzoeken. Snel zoeken is de locatie direct aangeven op de ingescande kaart van het huis. Spelzoeken gaat volgens het principe; hoe dichter bij, hoe (warmer) roder het beeld. Mocht je op straat, in een café of in de trein een vreemd voorwerp vinden, dan kun je ook gebruik van de ingebouwde functionaliteit ‘return to owner’. De vinder scant het voorwerp en de eigenaar krijgt een bericht dat het voorwerp gelokaliseerd is en kan dan bijvoorbeeld via whatsapp in contact komen met de vinder.

Aangezien men gemiddeld om de 7 jaar verhuist, dient zich altijd wel binnen afzienbare tijd een moment aan wanneer mensen over kunnen gaan op dit systeem en essentiële voorwerpen kunnen taggen. Daarnaast kan de markt deze applicatie ook als standaard gaan aanbieden bij nieuwe producten. Bij aanschaf van bijvoorbeeld een boek, kan men de sensor activeren en het direct adopteren in het eigen netwerk. Zodra het boek buiten de zone van het netwerk komt (buitenshuis), geeft het systeem aan dat een voorwerp weg is. Je kunt dan bijvoorbeeld aangeven dat dit boek is uitgeleend aan een vriend. En uiteraard kunnen we de ‘je bent me niet vergeten’ ook koppelen aan social media. Op facebook verschijnt er dan een icoontje bij de vriend die nu het boek bezit, zodat je op de hoogte blijft van uitgeleende voorwerpen. En mocht de vriend het in zijn huis kwijtraken, dan kun je het met jouw telefoon zo terugvinden door middel van spelzoeken, dat overal, dus ook buiten je netwerk, werkt om je eigen gelabelde voorwerpen terug te vinden.

De Rolfomatic

Als mensen voor het eerst bij ons op bezoek zijn, geef we ze altijd vol trots een toer door ons stulpje. Met een beetje fantasie kan nog geen 40m2 ervaren worden als een riante woning, compleet met eetkamer, speelruimte, bibliotheek, lounge, walk-in-kast, multifunctionele badkamer, werk area, culinaire hoek, slaapvertrek en tot slot een wijnplafond. Een bijkomstigheid is dat je altijd door kunt praten, je bent nooit uit het zicht of buiten gehoorsafstand. Toch zijn er bepaalde voorzieningen die gemist moeten worden…Het is te krap voor een afwasmachine.

De stapel afwas in de hoek van het aanrecht doet mij soms met weemoed terugdenken aan mijn 13m2 studentenkamer inclusief keuken aan de Breestraat in Leiden. Of aan de avonden dat ik als klein meisje, staand op een kruk om tot het afdruiprek te reiken, de oren van mijn vaders hoofd kletste tijdens het afdrogen. Meestal slaak ik echter een diepe zucht en is het elke avond weer een confrontatie. Vanavond of morgen? Jij of …zucht… ik?

Gelukkig heb ik een echte ‘Rolfomatic’, die worstelt zich zonder schroom door de vaat. Voor mij een waanzinnige uitkomst, maar wij zijn echt niet de enige die tegen deze dagelijkse uitdaging aanlopen. En hoewel ik buitengewoon content ben, moet er toch een ook andere oplossing zijn voor kleine ruimtes? En daarbij bestaat er maar één ‘Rolfomatic’, uiterst schaars en niet commercieel inzetbaar. Een slimme ondernemer zou met een fantastisch product kunnen komen voor deze niche en het geluksgevoel van kleinbehuisden intens kunnen vergroten.

Daarbij hoeft de oplossing niet alleen voor keukens zonder vaatwasser te gelden, het kan ook de toekomst worden van de nieuwe culinaire experience. Wordt het namelijk niet eens tijd, om in deze tijd waar we volop bezig zijn met duurzaamheid en de schaarste van zoet water, te denken aan een andere wijze van schoonmaken? Waarom gebruiken we hier sinds mensenheugenis water voor? Innovatie is juist het gebruikelijke challengen. Kijk er anders naar en het onmogelijke wordt mogelijk waar. Madela heeft eens gezegd: ‘It always seems impossible until it’s done’. En hadden we drie decennia geleden voormogelijk gehouden dat je plastic, roestvrijstaal en keramiek uit de printer zou kunnen laten komen*?

Er bestaan uiteraard al een aantal vormen voor wassen zonder water; handgel en vochtige doekjes. Deze middelen worden op dit moment ook veelvuldig door André Kuipers gebruikt worden om zich in de ruimte zonder water proper te houden. Toch ben ik opzoek naar iets innovatievers. Ik denk meer aan mix tussen een laser en luchtverplaatsing. De laser zorgt ervoor dat alle bacteriën worden gedood en vieze resten worden afgestoten van het voorwerp. De luchtverplaatsing in combinatie met de zwaartekracht zorgt ervoor dat de resten loodrecht naar beneden vallen en opgevangen worden in een afvoerslang. Eventueel kunnen zich dan ook nog verschillende processen in de slang plaatsvinden, zoals het verbranden van de resten waar weer energie mee opgewekt kan worden om de laser te laten werken.

Wanneer deze uitvinding werkelijkheid wordt, dan zou ik hem graag de naam Rolfomatic willen meegeven. Kwaliteit gegarandeerd! Zou het mogelijk zijn om dit straks ook door de 3D printer te produceren?

* voor meer info over de trend van user-generated objects door gebruik te maken van 3D-printers, lees het artikel ‘Plastic uit de printer’ in de Elsevier (2, 2012) of surf naar Shapeways voor inspiratie en mogelijk een blik in de toekomst.

Luilekkerland SPIJS

Ode aan de heerlijkheid

Cupcakes vliegen me om de oren.
Etalages vol opgebouwd met lekkernijen.
Gelukkige glimlachen bij workshop taart versieren.
High tea hier, oliebollen daar.
Ambachtelijke bonbon winkels.
Smakelijk smullen.
O gulzigheid, wat een beroep op je speekselklieren.


Maar ik wil meer...

Een echt luilekkerland: het deegwaar ambachtenparadijs. Of meer commercieel: we gaan een dagje naar SPIJS. Het is tijd voor een nieuwe ervaring. Tijd om de pretparken te innoveren.

Een reden waarom dierentuinen bezocht worden, is omdat men kinderen en volwassen kennis wil laten maken met de veelkleurigheid en diversiteit van het dierenrijk over alle continenten heen. Eenzelfde gedachtegoed zou er ook voor ambachten moeten zijn. Het Archeon en Open Luchtmuseum trachten oude ambachten terug op de kaart te zetten. Maar ik zou het dichter bij huis willen zoeken: de banketbakker. En ik zou het meer sexy willen: denk aan een mix van Charlie en de chocoladefabriek naar Tim Burton en de droomshow Snoepfabriek.

Lekker vies worden. Spetteren in een jambad, douchen onder een hagelslagstraal of zwemmen in het chocoladebad. Heerlijk. Of samen met het meel door slurven glijden en vallen in een grote bak banketbakkersroom. Marshmallow paintbal en slagroom scherpschieten. Geen virtuele spelletjes: gewoon wie kan er de meeste gebakjes verpakken, wie kan er het snelst een cupcake versieren, wie maakt er de langste deegrol. Je kunt het spelelement zelf verder uitbreiden door met levels te werken. Bij een eerste bezoek mag je slechts een beperkt gedeelte van SPIJS bezoeken. De ‘secret’ chambers kunnen pas ontsloten worden na een x aantal uur of overwinningen bij de basisvaardigheden: deeg kneden, eieren splitsen en slagroom spuiten. Ook kan het vermaak gecombineerd worden met het functionele: een carrousel die gelijk het beslag mixt of een achtbaan die kneedt. Ideaal ook voor curricula op scholen: praktijkervaring voor de leerlingen die kennis en vaardigheden kunnen overbrengen op de bezoekers.

Een locatie lijkt moet ook zo gevonden zijn met al die leegstand. Is het Land van Ooit nog vrij? Of anders kunnen we een oude leegstaande fabriek in het centrum herbestemmen. Geef het zijn oude waarde en dynamiek terug. Ik zie kansen voor de Menebafabriek in Rotterdam.

Wat betreft de keuringsdienst van waren: iedereen krijgt bij binnenkomst een blitse overall, die ze door het ontsluiten van secret chamber kunnen pimpen met insignes. Geen contact tussen de voedingsmiddelen en de bezoekers. De hygiëne is gewaarborgd.

SPIJS haalt de drempel weg van reserveren en minimale groepsgrote bij welbekende workshops. Het voegt een spelelement toe aan het pretparkconcept en zorgt voor een educatief uitje. Daarnaast voldoet het aan de behoefte van smullen en knoeien. SPIJS zorgt ervoor dat je er rijker vertrekt dan binnenkomt, door de gigantische kennisimpuls en heerlijke spijsjes voor mee naar huis.
Kortom, het deegwaar ambachtenparadijs SPIJS, heeft een hoog amusement gehalte, is educatief, sociaal en actief.

Projectontwikkelaars, ik zou zeggen, grijp je kans. Ik zal graag een abonnement nemen op SPIJS, dus de eerste klant is binnen.

Het vervoermiddel van de toekomst: Cabriofiets

Als klein kind vroeg ik regelmatig aan mijn vader, hoe zal de toekomst eruit zien? Dan kwam hij vroeg of laat altijd met de vliegmobiel; een zweefkussen die over luchtsnelwegen snelt van de Jetsons. Een combinatie van het vliegend tapijt, een raft en vliegtuig. Ook al leven we ondertussen in de 21ste eeuw, op dit moment hoor ik nog weinig over de zweefkussen. Wat mijnsinziens wél het vervoermiddel van de nabije toekomst kan worden is de overkapte elektrische fiets.

De elektrische fiets wint het aan populariteit. Werd het eerst afgedaan als een fiets voor ouderen omdat het minder inspanning vereist, sluipt het nu ook de wereld van de maatschappelijk verantwoorde ‘groene’ juppen binnen. Ondertussen staat het marktaandeel gelijk aan die van de kinderfiets. Het is een ideaal vervoermiddel voor de middellange afstanden met een gemiddelde actieradius van 70 kilometer. In de geconglomereerde Randstad kan je zo een hoop plekken aandoen. Ideaal om alle ellende van de auto (files, betaald parkeren en hoge benzine prijzen) achter je te laten. Daarnaast willen werkgevers en overheid graag dat mensen meer bewegen. Er worden ondertussen zelfs fietssnelwegen aangelegd zonder kruisingen met stoplichten en waar je als fietser altijd voorrang hebt. Doordat de elektrische motor tot de 25 km per uur het trappen ondersteunt hoef je niet meer bezweet aan te komen.

Dan is er alleen nog het argument van het onvoorspelbare natte Nederlandse weer, waarbij een regenpak altijd zorgt voor nattigheid. Hetzij omdat het ongemakkelijk is om over een pak aan te trekken, je geen plekt hebt om het op te bergen of doordat je het daardoor van binnen zo warm krijgt, dat het lijkt alsof het van binnenuit regent. Geen nood, waarom niet een cabriofiets á la de cabrio scooter. Een overdekte fiets biedt vele uitkomsten, zo kun je het maken van hetzelfde materiaal als de veiligheidshesjes inclusief reflectorstreep en ledlicht. Een interessant alternatief is om het te gebruiken voor reclame: het rijdt langzamer dan de auto, waardoor het logo of de boodschap ook echt gelezen kan worden.

Helaas bestaat de cabriofiets (of het woord) nog niet, maar volgens mij moet een prototype uit een aantal buizen gecombineerd met rolgordjnen goed te fabriceren zijn. Ik stel de volgende paklijst voor:
- 8 buizen
- 3 doorzichtige rolgordijnen
- 1 reflecterend rolgordijn
- twee ogen
- 4 haken
- aantal schroefjes en bouten
- 3 meter flexibele tentstok

De uiteinden van het stuur, de bagagedrager en pedalen vormen het statief.De tentstokken moeten worden ingenaaid in het rolgordijn om ervoor te zorgen dat er voldoende bollng is voor het dak. De rest kan als een ikea bouwpakket in elkaar geschoefd worden. Bijgevoegd een bouwtekening. Laten we gaan bouwen aan het vervoermiddel van de toekomst!

Innovatie in de vliegsector

Een geroemd voorbeeld zijn de budget flights, waar door diensteninnovatie een vlucht is uitgekleed tot de essentiële basisbehoefte van de dienst: van A naar B. Alle gemakken kosten extra geld. Het voldoet aan de opkomst van de expierence: wil je goedkoop ervaren? Dan heb je een vliegtuig waar je nauwelijks je benen kwijt kan, waar het nog muffig ruikt van de vorige passagiers en waar water 4 euro kost. Wil je luxe en privilege ervaren? Dan boek je de extra ruime stoelen en neem je een fast lane.

Ook op het gebied van de afhandeling van baggage heeft technologische innovatie zijn intrede gedaan. Hoe lang staat u nog op uw baggade te wachten op Schiphol? Vaak ligt mijn koffer al in de baggegehal voor ik er ben. Tijdens een studietrip naar Hong Kong in het HK Design Centre vergevorderde experimenten met RFID tags. Door een koffer met deze tag te labelen zal de transfer beter verlopen en zal een koffer niet geboard worden als de passagier nog niet aan boord is. Het einde van ‘Mr. Laat flying to Madrid, you are delaying the flight. We will proceed to offload your luggage’ komt in zicht.

Hoe zit het met uw gemoedsrust als u op het punt staat te vertrekken naar zon, zee en zand en het vliegtuig loopt vertraging op? Niet door externe factoren als noodweer, maar doordat het boarden choatisch verloopt. Zo vloog ik laatst met Iberia, waarbij de passagiers massaal besloten hadden te veel handbaggage mee te nemen. Als gevolg hiervan was de baggageruimte bij 50% passagiers als gevuld. Mensen liep heen en weer door het ruim opzoek naar een gaatje, waardoor het instappen van de andere 50% gehinderd werd. Uiteraard had het probleem deels te maken met gebrek aan controle, wat eigenlijk wel sympathiek is, want de one piece only maatregel zorgt voor weinig vrienden. Een ander probleem was dat iedereen tegelijk ging boarden.

Men had de wachtruimte als een simulatie van het ruim kunnen bouwen, waarbij men dan snel per rij zou kunnen boarden. Dit vraagt echter óf om extra mankracht en dat is in strijd met low budget óf om een zelflerende massa die automatisch zo gaat zitten (maar die kans acht ik klein). Waar zou dan verandering in aangebracht kunnen worden? Vroeger, ja vroeger, stapte je gewoon in met behulp van een trap. Hierdoor konden beide deuren gebruikt worden, waardoor de doorstroom beter was. De slurf voorziet echter in gebruiksgemak voor minder valide en voor comfort. Waarom zit de slurf dan bij een deur vooraan? Kan een vliegtuig niet beter de zijdeuren aan beide kanten gebruiken voor boarden? Of nog futuristischer, kan het vliegtuig niet

horizontaal gesplit worden. De bovenkap wordt eraf gehaald, de simulatiezitplaatsen (inmiddels echte zitplaasten) worden met passagier en al geplaats en het dak klapt dicht. Dit biedt tevens voordelen mbt tot hygiene (het ruim is veel beter schoon te maken) en evacuatie (mensen hoeven niet naar 8 nooduitgangen, maar kunnen in geval van ramp er overal uit en mocht het vliegtuig te water gaan, dan zou je de bovenkant nog zo kunnen bouwen dat het afzonderlijk als boot dient). Deze deels architectonische en deels modulaire innovatie is een tikje irreël, maar fantasie en verbeelding kunnen de creativiteit voor innovatie stimuleren.

Meer in de nabije toekomst zie ik ruimte weggelegd voor business model innovatie. Een populaire aanbiedingsvorm is nu de unlimited hype waar je voor een vast bedrag per maand onbeperkt gebruik kunt maken (o.a. bij Pathe). Dit is fantastisch voor filmliefhebbers. Een nog veel meer voorkomende hobby/ interesse van mensen is reizen. Zou het niet geweldig zijn om onbeperkt te kunnen reizen? Ik zou met alle plezier een abonnement willen voor €60 per maand als ik daarvoor elke maand een andere Europese stad kan bezoeken. In januari strudel in Wenen, in februari naar de hot tubes van Budapest, in maart het eerste zonnetje in Alicante meepikken, in april genieten van de Praagse lente, in mei zalm eten in Oslo, in juni de witte nachten in Sint Petersburg, in juli biertje in Berlijn, in augustus flaneren over de boulevard d’aglais in Nice, in september vluchten voor de regen in Lissabon, in oktober naar de Parijse fashion week, in november naar de opera in Rome en de kerstmarkt in Londen in december. Klinkt waanzinnig! Het liedje liefs uit Londen is er niets bij. Echter, ik hoor de activisten al roepen: dit is niet milieuvriendelijk. Toevallig weet ik dat er verschillende vergevorderde experimenten plaatsvinden om vliegtuigen op biomassa en algen te laten vliegen. Deze natuurlijke brandstoffen nemen volgens mij al het bezwaar weg. Ik zou zeggen, kom maar op vliegsector: budget flights are getting boring. Ik zie al flytastic reclameleuzen en spotjes. Het mooiste kado in de wolken. Geef mij maar de Flywithmeto strippenkaart (voorkomen we ook gelijk dat dit woord niet uitsterft door de ov-chipkaart).

Where good ideas come from

Laatst kwam mij het volgende youtube-filmpje onder ogen; Steven Johson- where good ideas come from. Een echte aanrader. Het filmpje vertelt de inhoud van het boek, maar door de visuele benadering laat het een blijvende indruk achter. Er zou veel meer op een sterk visuele manier verteld moeten worden om de boodschap over te brengen. Waar heeft iemand meer aan? Een rapport van 104 pagina’s of de samenvatting. Zou het daar bovenop niet een service zijn als de samenvatting ook nog eens duidelijk verbeeld wordt met verbindingen tussen de verschillende relaties en kernwoorden in een oogopslag. Deze techniek is veel meer dan een tabel of figuur; het is een waar kunstwerkje.

Dan de vraag – where good ideas come from? Verschillende omgevingen, plekken, situaties en netwerken komen aan bod, maar de huis-, tuin- en keukenomgeving wordt buiten beschouwing gelaten. Zonde. Mijn meeste ideeën ontstaan namelijk in deze omgeving, uit de behoefte aan kleine en minder kleine verbeteringen om het leefgenot nog net iets te vergroten. Neem bijvoorbeeld; een ventilator met timer, een mes met een haakje opdat het mes niet van het borg af glijdt, een pan met een automatische zeef om het water afgieten te vereenvoudigen, een sensor op de plantenbak die aangeeft wanneer de bodem niet de juiste vochtigheid heeft, een meedenkend kookboek die aan de hand van producten in huis een maaltijd suggereert. Zomaar een paar ideeën uit de huis-, tuin- en keukenomgeving. De meeste van net genoemde voorwerpen bestaan al. Net als de beschuit met inkeping; heerlijk eenvoudig doch fantastisch. Maar ooit zal ook mijn eureka in het dagelijks gebruik ontstaan. ‘Zeg, waarom doen we het eigenlijk niet zo?’