Posts tonen met het label app. Alle posts tonen
Posts tonen met het label app. Alle posts tonen

zondag 12 februari 2012

Nooit meer iets kwijtraken


De sleutels van mijn moeders garage. Dat boek van Eva over die joodse familiegeschiedenis. De ketting, die toch niet zo mooi is, maar die oma zo leuk vindt als ik hem draag. Allemaal dingen waarvan de locatie snel gezeefd verdwijnt uit ons geheugen om zich weer te vullen met andere informatie. Soms zeg je nog bewust: ik leg het hier neer om niet te vergeten. Of ik schrijf het even op een briefje. Dat is vaak al de dooddoener en een teken voor een lange zoektocht.

Zou het niet heerlijk zijn als je niet meer hoeft te reageren met; oeps, vergeten waar de lonely planet van Maleisië ligt of aan wie ik het heb uitgeleend. Door gebruik te maken van locatiesensors moet het mogelijk om een ‘je bent mij niet kwijt’ netwerk in huis aan te leggen. Het werkt als volgt: Je huis wordt gescand en als een digitale kaart aan het netwerk toegevoegd. Je koopt een gewenst aantal sensoren en deze koppel je aan de voor jou op korte of lange termijn belangrijke voorwerpen. Eenmaal gelabeld wordt de locatie van het voorwerp in het digitale netwerk gesynchroniseerd. Gewapend met je mobiel of ipad kun je op een later moment dan opzoek naar het verloren gewaande voorwerp dat toch van belang blijkt te zijn. Hierbij bestaan er twee zoekopties: snel zoeken en spelzoeken. Snel zoeken is de locatie direct aangeven op de ingescande kaart van het huis. Spelzoeken gaat volgens het principe; hoe dichter bij, hoe (warmer) roder het beeld. Mocht je op straat, in een café of in de trein een vreemd voorwerp vinden, dan kun je ook gebruik van de ingebouwde functionaliteit ‘return to owner’. De vinder scant het voorwerp en de eigenaar krijgt een bericht dat het voorwerp gelokaliseerd is en kan dan bijvoorbeeld via whatsapp in contact komen met de vinder.

Aangezien men gemiddeld om de 7 jaar verhuist, dient zich altijd wel binnen afzienbare tijd een moment aan wanneer mensen over kunnen gaan op dit systeem en essentiële voorwerpen kunnen taggen. Daarnaast kan de markt deze applicatie ook als standaard gaan aanbieden bij nieuwe producten. Bij aanschaf van bijvoorbeeld een boek, kan men de sensor activeren en het direct adopteren in het eigen netwerk. Zodra het boek buiten de zone van het netwerk komt (buitenshuis), geeft het systeem aan dat een voorwerp weg is. Je kunt dan bijvoorbeeld aangeven dat dit boek is uitgeleend aan een vriend. En uiteraard kunnen we de ‘je bent me niet vergeten’ ook koppelen aan social media. Op facebook verschijnt er dan een icoontje bij de vriend die nu het boek bezit, zodat je op de hoogte blijft van uitgeleende voorwerpen. En mocht de vriend het in zijn huis kwijtraken, dan kun je het met jouw telefoon zo terugvinden door middel van spelzoeken, dat overal, dus ook buiten je netwerk, werkt om je eigen gelabelde voorwerpen terug te vinden.

zondag 5 juni 2011

Meten (is weten)

Een warme broeierige zondagavond. De metropool Rotterdam maakt zich gereed om in slaap te sukkelen. Uit de restaurants vertrekken verzadigd de laatste gasten. Het afscheid is moeilijk en er wordt nog een discussie aangegaan.

Vier opgedirkte vrouwen lopen synchroon richting Eendrachtsplein.
‘Echt waar, 73, zou je niet zeggen hé’, kakelt vrouw 1
‘Nee, ik dacht toch echt 70 of 71’, antwoord vrouw 2 hoofdschuddend
Merkwaardig, meestal en vooral op die leeftijd, wil je juist jonger geschat worden.
‘Ja, het is toch echt 73.’
‘Dat kan wel kloppen, ik ben 74 -75.’
‘O’, kijkt de tweede vrouw naar de vierde op.
‘Het is in elk geval boven de 70. Een mooi getal, niet dames’, sluit vrouw 3 sussend af.

Opmerkelijk hoe vaak lengte een onderwerp van gesprek is. Ik ben er zelf ook door gefascineerd en corrigeer iemand dan ook driftig als mij een aantal centimeters miskend worden. Mogelijkerwijs ook logisch. Van kinds af aan, bepaalt je lengte je kledingmaat. Mag je pas bij een bepaalde lengte in de achtbaan en leer je rekenen met centimeter, decimeter en meter. Groei je op met de grap Hoe Lang is een Chinees en vraagt elke oom, terwijl hij je haar door de war schudt, en hoe lang ben je nu al? In een latere fase, groeien lengte en afstand steeds meer naar elkaar toe. Een paar centimeters van de stoep parkeren, een scriptie bladspiegel van 2,5 cm aan beide zijde, hen kabels. En ik kan gerust nog vele alinea’s doorgaan.

Wat ik mij afvraag, als lengte zo centraal staat in ons bestaan, waarom zijn we dan in alledaags gebruik vaak tevreden met een benadering. Willen we er liever over blijven discussiëren en niet weggezet worden als een pietje precies door een meetlat te voorschijn te halen? Weten is meten, maar liever vergeten we het meten. Kan ieder er zijn eigen interpretatie op na houden. Misschien is het in de huidige vaart der volkeren tijd om de moderne technologie te integreren in populaire gadgets. Laat de telefoon maar een app hebben, die met laser direct de afstand meet.